लाटेसारखी आज पुन्हा तुझी आठवण उसळून येणार,
किनर्याच्या रेतीच्या काणांची जगा मग बदलणार,
त्या प्रत्येक लाटेला कवेत घेण्यासाठी मन हे वेडे धावणार,
त्या आवखळ लटांना सवरण्याचा अट्टाहास ते धरणार,
का तो अट्टहास, का ते वेडे होणे,
लाटना सावरताना स्वता पण भिजून जाणे ?
आलेली लाट विरून तर जातेच पुन्हा त्याच सागरात
किनार्यावर उरतात तेच कण भिजलेले, विस्कटलेले,
पुन्हा येनारया लाटेच्या प्रतिक्षेत नव्याने नटलेले
येणारी हर एक लाट अशी
