आठवणीच्या सरणावर,
एक प्रेत एकटच जळत आहे
मरणं जरी रोजच असलं,
जळणं मात्र नवं आहे.
- विक्रम ढेंबरे
ओठांच्या कळ्यांत, हसणे उमलते. गालावरच्या खळीची, साथ त्यास मिळते. पापणीच्या शिंपल्यात, मोती नजरेचा चमके. केसांची ही रेशीमरेष, वाऱ्यावर लहरे. तुझ्या रुपात थिजले, माझे कटाक्ष चोरटे.
-विक्रम ढेंबरे
त्या आठवणी
धुक्याच्या पडदयामागे उमटतात,
धुसर पुसटश्या जुन्या त्या आठवणी. . .
पुन्हा पहाव्या पुन्हा जगाव्या, पुन्हा हव्याश्या वाटतात त्या आठवणी.
पानावर दवापरी उतरतात, क्षणिक ओलावा देऊन ओझरतात त्या आठवणी
- विक्रम ढेंबरे
कित्येकदा मांडलेले, कित्येकदा विस्कटते. नवे डाव मांडता मांडता, हातून बरेच कही निसटते,
जे मिळवले ते आपले, हरवले ते नियतीचे. उरले सुरले घेउन तारे, आकाश आपले सजवायचे
कधी न थकता, न थांबता पुढे पुढेच चालत रहायचे. . . .
पावसाला माझे सांगणे आहे, तू आता बरसणेच सोडून दे. नाहीतर असे कर ना. . . तुझा तू बरसातच रहा, माझी काही हरकत नाही, फ़क्त तुज सोबत जडलेल्या आठवणी तेवढया खोडून जा.