अबोल भाषा

ढग बरसतात, धरती भिजते
ते ओसरतात आणी ती सजते.
त्या बरसन्यात त्या भिजन्यात,
त्या ओसरन्यात आणी सजन्यात
रुजली प्रीती ची अबोल भाषा
भाषेतले त्या प्रेमगीत गाऊ ,
प्रितीच्या ओल्या रंगात न्हावू .
जाऊ त्या कुरणात हिरव्या ,
एकमेकांत हरवून जाऊ .

वाट पाहतो

गरज थोड्याशा प्रेमाची. . .

कधी कधी अनावार होत ,
सगळ काही नकोस वाटते,
वाटते कोणीच आपले नाही,
सगळ कही खायला उठते,
उदास उदास वाटू लागते,
मन कुठेच रमत नाही,
उगीच घिरक्या घेत राहते,
कधी वाट पाहते हाकेची,
कोणाच्या तरी सहवासाची,
हसरया एका चेहऱ्याची . . .
डोक्यावर फिरनारया हाताची ,
किती ही मोठे जहाले तरी,
इथे प्रेत्येकलाच गरज आहे,
थोड्याशा प्रेमाची. . .
थोड्याशा प्रेमाची. . .